"Sabaha karşı diplomamla sinek öldürdüm. Pişman değilim!"
Elektrik faturaları, banka dekontları, apartman aidatı makbuzları... Ve daha niceleri sararmış zarflarda istiflenmiş şekildedir babamın kitaplığında. Aynı şekilde kendisinin de dahil olmak üzere annemin, abimin ve benim karne ve diplomalarımız da önemli evraklar sınıfındadır.
Önemlilerdir. Zira, ilk grup kimseye borcumuzun olmadığının kanıtları, ikinci grupsa önümüzdeki güzel günlerin kapısını aralayacak bir nevi anahtarlardır.
Anahtarlar-dı demeliyim belki. Çünkü o diplomalar ne nice heves ve emekle bitirdiğimiz okulların sağladığı işleri yapmamıza yarıyor ne de gelecek güzel günlerimize bir teminat sağlıyor. Hepi topu, anne sohbetlerinde, bizimkiler de şu okulları bitirdi, yarışında açık ara önde gitmeye ya da "herhangi bir işe" girerken karın tokluğuna çalışmak için, bi nevi "mavi donun var mı?" sorusunu yanıtlamaya yarıyor, yararsa!
Ama neticede, herkes üniversite bitirdi diye iş bulmak zorunda değildi, değil mi?
Konu bu!
* Fotoğraf: Yeşim Uludağ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder